•  15
    Şiir

    Diriliyoruz

      İçerik Editörü    10        0        Şikayet Et

    Dedim; Böyle davanın nasıl ferdi olunur ? 
    Dedi; Kul ol Allah'a,hepsi Allah kuludur !
    Dedim; Peki neden kurt, başka canlı mı yoktu ?
    Dedi; Kurt savaşırken diğer canlılar korktu!

    Dedim; Kanayan yara, bir öyküsü var mıdır ?
    Dedi; Uzun hikaye, senin vaktin dar mıdır ?
    Dedim; Yeter ki anlat, ömrümde müsaittir.
    Dedi; Çaycı ağabey, bize iki çay getir !

    Başladı anlatmaya, dişlerini sıkarak:
    Ruhi deyip of çekti, iki gözü dolarak !
    Dalıp en uzaklara susmadan devam etti,
    Dedi Ruhi'm çok nazik,bir o kadar da mertti !

    Kirli zihniyetlere çaktığında yumruğu,
    O kahpe eller, ona çevirdiler namluyu,
    Silah patladı bir an, kovan düştü masaya,
    İşte o an bu yaram, başladı kanamaya !

    Susmadan devam etti, Pehlivanoğlu dedi,
    Yürürken o sehpaya korkmadan gülümsedi,
    Darağacı utandı, urgan ağladı dertten,
    Nasıl can alınır ki böyle babayiğitten !

    Selçuk Duracık vardı, yeri göğü titreten,
    Öyle ya kıbleye dönmüştü o ipteyken,
    Halil Esendağ vardı, son dileğiydi yağmur,
    Çiseledi bir anda, rahmet gördü her çamur !

    O anlattı, yarası kanadıkça kanadı,
    İşte dedi bu böyle, dinmeyen bir yaraydı!
    Dedim; peki devamı, devamı yok mu bunun?
    Dedi, beş bin candır bu, anlamlı mı bu sorun?

    Dursun Önkuzu dedi, dudağını dişledi,
    Tarih böyle bir nesli, bir daha hiç görmedi,
    Ciğerine pompayla hava basıp da piçler,
    Ülkücü ölmez deyip ölümlere itmişler !

    Bir başka yiğit ise, Ali Bülent Orkan'ım
    Hatırladıkça donar, damarımdaki kanım
    Hançer değdi kalbine, etrafı telaşlandı
    Ölüm düğündür bize, dedi gözler yaşlandı!

    Henüz on beş yaşında, Çanakkale düşünde,
    Bir yiğit daha vardı, bu ülkünün peşinde,
    Şehadet şerbetini içti o genç yaşında,
    Adem Pekmezci yazar şimdi mezar taşında !

    Yarama bakıp durma, ilk gün gibi tazedir,
    Hele bak şu yüreğim, nasıl pare paredir.
    Aç da bir bak tarihe, kahramanlar kimlerdir?
    Kahramanlar vatana can veren yiğitlerdir !

    İsimler ardı sıra böyle hep sıralandı,
    Dedi, bu kahramanlar sen, ben gibi bir candı,
    Yahu on beş diyorum aklın alır mı senin,
    Oyun oynayamazken mezar oluyor yerin!

    Ege'de Kürşad Ruhlu, YILMAZ FIRAT'ım vardı,
    Kahpeler düşsün diye arkasını kollardı,
    Dönünce arkasını çekinmeyip kahpeler,
    Onu düşürmek için, hep birlikte davrandı !

    Ama Fırat Ölmedi, bizi bunu hep söyledik,
    Şehitler kervanına bir arkadaş eyledik,
    Zindanlara atıldık, cereyanlara verildik,
    BİZİ ÖLDÜ SANDILAR, BİR ÖLDÜK BİN DİRİLDİK !

    Ölüme gülenlerin, sonu Değildir Fırat,
    Sırada Bekliyoruz, kurulana Dek Sırat !
    Bizi öldürdü sanan, o kahpe yüz, pis surat,
    Bilmiyor başka yerde doğdu yeni bir Fırat !

    O konuştu dinledim, dinledikçe ağladım,
    Bu vatan bölünemez, bir kez daha anladım,
    Dedim; bir soru daha, fazla gelir mi sana,
    Dedi; cevabını verirsem mutluluk verir bana !

    Peki, dedim; kimdir bu müslüman görünenler,
    Hacı hocayım diye, riyaya bürünenler?
    Yahu bunca can gitti, diyorsun bana ama,
    Onlar şehit olmuşken bunlar yaşıyor daha ?

    Dedi; bunlar vatanın, en büyük düşmanları,
    Açım diye ağlayıp, en doymuş şişmanları,
    O günler biz düşerken, kahpelik pususuna,
    Bunlar kapılanlardır, canının korkusuna !


    SERVET EJDER

     


  •  


Görüşünüzü Bildirin

Yorum Yapmak İçin Lütfen Giriş Yapınız.

 

Facebook Yorumları